از فرمایشات مولای متقیان امیرالمومنین علی علیه السلام:

در پاسخ به مردی که از ایشان درخواست پند و اندرز کرده بود:

مباش کسی که بدون عمل آخرت را خواهان و به امید آرزوی دراز توبه و بازگشت را پس می اندازد. گفتارش در دنیا گفتار پارسایان و کردارش کردار دنیاپرستان است. اگر دنیا را به او بدهند سیر نمی شود و چون او را از چیزی باز دارند قناعت نمی کند. با اینکه از عهده شکر و سپاس آنچه به او داده شده بر نمی آید، با اینحال در آنچه باقی مانده زیاده خواه است. از بدی نهی می کند اما خودش به سوی آن می گراید و امر به کار هایی می نماید که خود از انجام آن بر نمی آید. نیکوکاران را دوست دارد اما کردار آنان را پیشه نمی سازد و گنهکاران را دشمن می دارد ولی خود یکی از آنهاست. از جهت بسیاری کناهان از مرگ کراهت دارد و بر آنچه که موجب کراهت از مرگ شده پافشاری می کند.اگر بیمار شود از کرده پشیمان گردد و چون بهبود یابد آسوده و غافل ماند. هرگاه عافیت یابد خود پسند شود و چون گرفتار شود نومید و پژمرده گردد. اگر رنج و بلایی به او رسد زاری نماید و اگر به راحت و آسانی رسد فریفته دنیا شده و از خدا روی گردان شود. در مورد چیزی که از دنیا گمان دارد نفس اماره بر او غالب شود و بر آنچه که بدان یقین و باور دارد، نفس بر او غالب نشود. از گناه دیگری که کمتر از گناه اوست می ترسد و بیش از کردار خویش امید پاداش دارد. چون توانگر و دارا شود خوشی و سرمستی را پیش می گیرد و همینکه رو به فقر و تنگدستی می رود دچار یاس و سستی می شود. اگر طاعت و پرستش کند کوتاهی نماید و چون چیزی از خدا خواهد اصرار ورزد. اگر شهوت و خواهشی و آرزوی هوس آلودی به او روی آورد نافرمانی پیش گرفته و توبه و بازگشت را پشت گوش می اندازد. اگر به رنچ و محنتی گرفتار گردد از حدود دستورات دین دوری گزیند. به دیگران عبرت آموزد و خود عبرت نمی گیرد. در پند و اندرز دادن می کوشد و خود پند و اندرز نمی پذیرد. چنین کسی به گفتار بر دیگران می نازد و عمل و کردارش کمتر از آنان است. در آنچه فانی و نابود شدنی است کوشا و در آنچه باقی ماندنی و جاوید است سهل انگار است. غنیمت و سود فرمانبرداری را زیان و غرامت و غرامت و زیان نافرمانی را سود می پندارد.از مرگ می ترسد و می پرهیزد، اما پیش از آنکه فرصت از دست برود به کار نیکو بر نمی خیزد. گناه و نافرمانی دیگران را بزرگ می پندارد و طاعت و بندگی خود را بزرگ می شمارد و طاعت و بندگی دیگران را کوچک و اندک می انگارد. پس او بر مردمان نکوهشگر و بر خویشتن سهل انگار و مداراگر است. بیهوده گویی به خوشگذرانی با توانگران را بیشتر دوست دارد تا یاد خدا با درویشان را. برای سود خود به زیان دیگران داوری می کند و هرگز برای زیان خویش و به سود دیگری داوری نمی کند. به راهنمایی دیگران می پردازد و خود را گمراه می سازد، پس مردم فرمانش را می برند ولی او از فرمان خدا سرپیچی می کند. تمام می ستاند و ناتمام می دهد. در راه پروردگارش از مردم می ترسد و در راه مردم از پروردگارش نمی ترسد.

سید رضی(رحمت خداوند بر او باد) در مورد این حکمت می گوید: اگر در این کتاب(نهج البلاغه) سخنی دیگر جز این نبود همان برای پند و اندرز سودمند و کافی بود.

/ 4 نظر / 29 بازدید
عسل محبوب

سلام دوست عزیز سال نو مبارک.از اینکه محبت فرمودید و به بنده حقیر سر زدید سپاسگزارم.همیشه خالق هستی یار و یاور شما باشد.

محسن

وبلاگت رو جز پیوندام قرار دادم خوشحال می شم سر بزنی ای وطن پرست

زرین

سلام دوست گرامی. سپاس از حضورتون. با مطلبی جدید به روزیم. موفق باشید.

آرزو

از ذکر علی مدد گرفتیم آن چیز که میشود گرفتیم در بوته ی آزمایش عشق از نمره ی بیست صد گرفتیم. [گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل] بعضی وقت ها که خیلی دلم میگیره و به بن بست میرسم و حوصله ی هیچی رو ندارم فقط چند بار آهسته ذکر مقدس یا علی یا علی ، یا علی مدد و یا زهرا رو میگم باورتون نمیشه خیلی آروم و خونسرد میشم . احساس میکنم ذکر علی غم رو از دل ریشه کن میکنه و به آدمی از درون آرامش و پاکی میده. از این پست بسیااااااااااااااااااااااااااااار زیباتون هم ممنون پدربزرگ. [گل][لبخند]